Αἰώνιον

Με υλικά της φύσης, τελετουργική ακρίβεια και… πολλή υπομονή στον ήλιο.

Στην Αρχαία Αθήνα, η λευκή επιδερμίδα θεωρούνταν ιδανικό ομορφιάς: σημάδι αριστοκρατικής ζωής, μακριά από τον ήλιο και τη χειρωνακτική εργασία.

Για να πετύχουν αυτό το αποτέλεσμα, οι πλούσιες γυναίκες χρησιμοποιούσαν πούδρες με λευκό μόλυβδο, αναμεμιγμένο με νερό ή ξύδι.

Στα χείλη έβαζαν χρώμα από μούρα.

Ρουζ από φύκια ή λουλούδια.

Σκιά και φρύδια από καπνιά.

Ο λευκός μόλυβδος, αν και αισθητικά αποτελεσματικός, ήταν τοξικός για την επιδερμίδα﮲ κάτι που αγνοούσαν τότε.

Το μακιγιάζ ήταν πολυτέλεια για τις γυναίκες υψηλής τάξης, ειδικά σε γιορτές και δημόσιες εμφανίσεις.

Ο ποιητής Ευβουλος (360 π.Χ.) σχολιάζει καυστικά τα αποτελέσματα της ζέστης στο μακιγιάζ των Αθηναίων: «Αν βγεις στον ήλιο, δυο ρυάκια μαύρου μακιγιάζ τρέχουν απ’ τα φρύδια, κόκκινες γραμμές από τα μάγουλα ως τον λαιμό, κι η πούδρα κολλάει στο μέτωπο.»

Το αρχαίο μακιγιάζ ήταν τέχνη, δήλωση ταυτότητας αλλά και δοκιμασία αντοχής.

Πηγή: Fashion, Costume, and Culture: Volume 1 – The Ancient World, από Sara Pendergast και Tom Pendergast ©2004, U•X•L (The Gale Group, Inc., a division of Thomson Learning, Inc.), σελ 150.