Αἰώνιον

Καμία.

Και ταυτόχρονα, όλη τη δουλειά του κόσμου.

Στον πιο θορυβώδη σταθμό της πόλης, εκεί όπου όλα κινούνται χωρίς να κοιτάζουν πίσω, εμφανίζεται μια μορφή που δεν μοιάζει να ανήκει στο “τώρα”.

Και όμως – είναι πιο σύγχρονη από όλους.

Φοράει αρχαίο, αλλά δεν ντύνεται για το παρελθόν.

Μιλάει σιωπηλά μια γλώσσα που έμεινε στους ναούς και στα χειρόγραφα, αλλά σήμερα εκφράζεται μέσα από ύφασμα, ύφος, υλικό.

Η Ομόνοια δεν είναι σκηνικό. Είναι αντίθεση.

Και μέσα σε αυτή την αντίθεση γεννιέται κάτι: ένας νέος τρόπος να μιλήσεις την πιο παλιά γλώσσα.

Χωρίς να πεις λέξη.